Suspenso en matemticas

  • View
    239

  • Download
    11

Embed Size (px)

DESCRIPTION

Un relato de Antón Riveiro Coello ilustrado polo alumnado de 1º ciclo da ESO do IES de Ribadeo Dionisio Gamallo.

Text of Suspenso en matemticas

  • 1

    Suspenso en matemticas Un relato do libro Casas baratas de Antn Riveiro Coello Ed. Galaxia, 2005 Ilustrado polo alumnado de primeiro ciclo da ESO do IES de Ribadeo Dionisio Gamallo.

    Antn Riveiro Coello

  • 2

    Suspenso en matemticas

    -Carme, iste rapaz che o demo. Manda carallo!

    O meu pai non adoitaba xuramentar e foi para min unha novidade escoitar esa expresin maledicente mentres lle amosaba a mam os tres billetes de mil.

    -Ser que il se d a respectar. Tralle do aire!

    Miroume cunha incrdula admiracin e, logo de soltar as correspondentes tres-centas pesetas, arre-boloume outra pre-gunta xuramentada:

    -Rabia te pele, rapaz! Cmo carallo fixeches?

    Encolln os om-breiros, gardei os caros no peto e non dixen nada. Tia claro que o nico que fixera era suspender as mate-mticas. Ese foi o principal motivo da mia riqueza tan temper. Endexamais volvn a ser tan rico coma a esa idade dos once anos.

  • 3

    Lembro esa cea cun pracer retroactivo porque, amais desa sensacin adulta de achegar a mia parte economa familiar, estaba o engadido de que o corpo non se resenta con ese novo traballo que, de primeiras, quera ser un castigo e virou nun negocio en toda regra.

    Todo comezou co remate do curso cando suspendn as mate-mticas e pap, un pouco obrigado pola teimosa de mam que se hai que meter no rego ao rapaz, que isto non pode ser-, quixo darme un escarmento.

    -Este vrao vas traballar comigo. As sabers o que bo.

    E vela un luns, case ao mencer, mam que me esperta e axia me vexo subindo ao furgn cunha torcedura no estmago. Malia que era un castigo, a pap vaselle contento coa mia compaa e mesmo fixo calar os anxos negros de Machn para que eu puxese unha fita dos Beatles.

    Na parte de atrs do coche, coma unha familia numerosa, amorebase todo un mundo de obxectos cuxos nomes pensei que tera que aprender para ser un bo axudante. Mis nun primeiro momento pap tia reservado algo mis duro que a memorizacin de tubos,

  • 4

    cbados, tes, mangos, estopa, estao ou botes sifnicos; porque nada mis chegarmos casa daquel emigrante con patillas case encontradas e entrarmos naquela corte fedorenta onde apenas se poda respirar, o meu pai puxo nas mias man todo o peso dun mazo e un punzn e marcoume a pedra que tia que escachar. E, mentres el a andar de riba para solucionar un problema de maior envergadura, deixoume s nese curruncho noxento. Eu saba que a mia era unha angueira menor e subalterna, pero a mia soberbia quera deixar ben claro que non me amolaba o traballo e, cunha furia soberbia, dei en bater a cabeza daquela ferramenta.

    O demo da pedra non colaboraba e resista os meus embates. s veces, sospeitaba naquela superficie rugosa e calva do profesor de matemticas, e o chouto dalgunhas chispas dbame trela e un lume que me faca arder por dentro. E nada. Cando de al a media hora regresou o meu pai e comprobou que, a pesar de criar calo nas mans e de toda esa suor pavorosa que me esvaraba pola fronte, o progreso do meu traballo s alcanzaba uns pequenos puntios brancos na maldita pedra, bocexou un sorriso e tiroume o punzn e a maza.

    -Vaia homio de merda!

    Botoume para un lado e, dun nico golpe, esnaquizou non s aquela pedra senn tamn parte da parede.

    -Es un pousafarelos de raio!

    Aquilo foi para min unha humillacin semellante dalgunhas vellas de Tosende que, malia estaren gordas coma toneis e non practicaren ningn dos deportes que eu practicaba, me deixaban atrs na colla das patacas e debullaban frases de conmiseracin, Antonio, espile, home, e eu, axeonllado polos regos, miraba para elas cun odio perverso; e se non lles guindaba o canistrelo cabeza era porque xa estaba esgotado e non tia forzas para o facer.

  • 5

    O meu da de axudante foi para esquecer e, como a mia nai tampouco tia moito interese en que o barrio soubese do meu suspenso en matemticas, pap coidou que aquela experiencia xa fora escarmento dabondo para me facer volver ao rego das fraccins e dxome que xa tia que facer: estudar matemticas. Mais a min doame ese xeito tan indigno de se desfaceren de min e ameaceinos con mis suspensos at que a pap non lle quedou mis remedio que renovarme o castigo, coma se fose un contrato, s que esta vez me encargou a parte dos eu traballo que mis lle desagradaba: cobrar facturas.

    - Dareiche a dcima parte do que apaes. Algunhas son facturas de hai tres anos.

    A pesar de que non era unha encomenda doada os meus pais non daban un peso polo meu xito-, chamar s portas non requira tanto esforzo coma facer unha roza, e un bo da do mes de xullo, cun rueiro que pap trouxo do concello, dei en marcar cunha cruz o itinerario numeroso dos morosos.

    Tratbase de facturas por traballos feitos que nin lle pagaran nin na meirande parte dos casos tian pensado facelo. Eu non entenda moi ben por que pap non botaba man da sa autoridade de garda municipal para se impor e cobrar estas dbedas de fontanera. Cuestin de carcter, dica mam. O caso que o primeiro da fixen tres visitas e volvn de

  • 6

    baleiro casa porque me botaron coma aos cans da misa. No entanto, nun destes fracasos, foi unha muller triste a que suscitou en min unha idea xenial cando, cunha voz adoecida, escusou non pagar pola enfermidade do seu marido e a im-posibilidade de atopar recursos cos que afrontar a dbeda. E foi xustamente a m-goa que me deu o que rematou por se con-verter na mellor arma para a medra do nego-cio. Dar pena, esa era a primeira estratexia, que lle sumei o pranto e os estampado de bicos, cuxo costume arraigou na avoa Chon cando eu chegaba aldea, ela sempre me obrigaba a bicar a familia, que en realidade via sendo toda a vecianza-. Bicar un acto protocolario que, coma nas mis das veces via acompaado de aguinaldo, fixo que o meu interese non deixase casa nin vello sen visitar. Ai, que bo rapaz che o neto do Alfredo, un santo, dican. parte da fama, era esta unha tcnica que non lle pua reparos porque cando non me untaban o peto, como mnimo apaaba algn doce, que eu agradeca porque era moi lambisqueiro.

    Pois ben, no meu segundo da de cobrador non fixo falla despegar estratexia completa. O primeiro que fixen foi petar na porta e saume unha muller con cara de bulldog. Antes de me presentar, espeteille dous bicos que me fixeron sentir os arames do seu bigote e, en canto viu a factura, a muller remexeume o pelo e dixo que volvese noutro momento, que agora non estaba o seu home. A unha distancia

  • 7

    prudencial , quedei a vixiar a entrada ate a volta do marido. Cando este regresou casa, agardei o tempo dabondo para que ela o puxese ao corrente da mia visita, e volvn chamar. O home abriu a porta e non tivo tempo de rexeitar a efusin dos meus bicos. E cando comezou a arrastrar a sa negativa, o escintileo de angustia da mia ollada debeu de ser tan esgazador que superou as reticencias deste matrimonio que, con certa resignacin, me entregou as tres mil pesetas do meu primeiro gran xito tributario.

    Non sempre era as. Houbo casos perdidos de clientes que non sucumbiron s mias lamentosas tentativas;

    as sas casas sangrbaas no meu plano con lapis vermello, coa ameaza futura de lles rachar algn cristal dunha pedrada. Pero eran fa-bas contadas. En xeral,

    o meu traballo chegou a ser tan lucrativo que me semellaba imposible a existencia dun neno cunha riqueza gaada as, a pulso. Lembro a

    mia actitude impasible no cuarto aniversario da mia irm, cando o seu padrio botou rapaota as moedas e os meus amigos se arremuiaron coma voitres para apaaren naquel rebumbio algunha peseta. Coitados, e eu, sentado no banco impertrrito, co bocexo chispo dun sorriso capitalista, porque, qu poda significar para min unha ducia de pesetas se ao da adoitaba embolsar trescentas. Unha miudeza, iso o que era.

    Cando chegaba casa dos debedores e va que o bico non era dabondo, buscaba a pena na invencin contundente de mentiras como que mam estaba enferma e precisabamos de cartos para a operacin; e se anda as non daba resultado, empregaba a tortura de chorar mgoas. Cunha elstica

  • 8

    paciencia, cecais herdada do meu pai, eu non caa no desespero: apostbame nos banzos das escaleiras e simulaba un pranto que remataba sendo sincero. Choraba ao p das portas con desconsolados laios, madalenamente, cunha branda crueldade e mesmo con prantos catalpticos, e non sei se pola pena que lles daba ou para evitar diante da vecianza a evidencia das sas dbedas, adoitaban pagarme, senn todo o importe, cando menos unha parte. Nestes casos, eu entregballes o correspondente recibn e estampballe unha sinatura que ensaiaba nas mias horas de lecer e que tia un trazo moito mis adulto que o que empregaba de maior.

    Ao principio, cando choraba e probaba a cadencia persuasiva do meu pranto, senta unha vergonza confusa, coma se estivese a agardar un botn de guerra, mais rematei por desexar as mas para iniciar estas mias visitas espa-venteiras, que realizaba cun esprito ldico.

    Contra o remate do vern, non tanto pola mia efectividade senn para estender a encomenda, pap apareceume cunha bicicleta grande e puxo nas mias mans un feixe de facturas que xa non recolla o meu mapa urbano. Eran morosos de aldeas prxi-mas. Todo un negocio na periferia.

    Un estado moi seme-llante ao transo era o que me sobrevia cando volva casa polo medioda ou ao se desfacer a tarde. mentres suba as escaleiras, malamente domeaba a euforia e substitua por un aceno amargo todo o meu entusiasmo. Mam abra a porta, estudbame cunha ollada tenra e esperaba con larpeira cobiza polos billetes que eu lle a dando, un a un, arremedando esa chulera demorada coa que pap lle entregaba os cartos dos seus traballos cobrados.

  • 9

    Se estaba el, gustaba de ensaiar o abraio cun xuramento que a min me encha o peito de sa